Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Εν τέλει ην ο βέβηλος




Ταλανίζομαι στην ακέραιη σπουδή της αβεβαιότητας
και είμαι πια βέβαιος πως έχω αποφοιτήσει
Βαζανίζομαι σε άσπιλες σπονδές στην ματαιοδοξία
και είμαι τόσο όμορφος εκεί
που με σφάζω για να με φάω
Ένα αβέβαιο εκρεμμές με υπαρξιακές ταλαντώσεις
μόνο άχρηστο μπορεί να είναι
εκτός και αν διαμηνύει
την βέβαιη αβεβαιότητα του Χάους
πράγμα που δεν μπορώ να γνωρίζω
γιατί νομίζω
πως με έκοψαν στις τελικές
Εν τέλει
ταλανίζομαι
μία απο δω το δικό σου εκεί
δύο απο πού
τρεις πήγε πάλι
και εγώ ακόμα να κουρδίσω τα ρολόγια μου
χαραμίζομαι
να μου προσφέρω έλαια και αίμα
και με κοιτώ στον καθρέφτη που κανιβαλίζομαι
βέβηλος πια
και άσχημος
κυρίως άσχημος
εν αρχή ην το Χάος
ή μήπως όχι;
Δεν έχει και τόση σημασία
πιά
εκτός και αν κάποιος ορίσει
το πια.
Είπαμε, 
μία απο δω
Τέλος – Καμία

[Κάποιος ας μου πει με αβεβαιότητα
αν ποτέ βαριέται η ανία και αν δεν γνωρίζει αυτό
στα πόσα “δε ξέρω” γίνεται μανία]

Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

Απομεινάρια Των Θεών




Έρχεται πάντα απρόσκλητο, το τρέμουλο
σαν εγκέλαδος, νόμιζα πως είχα ξεμπερδέψει
μα είχε άλλα σχέδια για μένα
μια λαίλαπα απο γράμματα κατακλύζει το οπτικό μου πεδιο
σαν ενας κώδικας που πρέπει να σπάσω
οι λέξεις, οι εικόνες, όλα είναι εκεί
μένει μονάχα να τις βάλω στη σωστή σειρά
και τότε συμβαίνει
Οι τεκτονικές πλάκες στο προμετωπιαίο λοβό μου ραγίζουν
μετατοπίζονται
και ένα τσουνάμι μέθεξης κατακλύζει τις φλέβες μου,
μολύνει το νευρικό μου σύστημα
τα αγγεία μου
όλα οδηγούν το χέρι μου να σπάσει τον κώδικα
έρχεται πάντα όταν δε το περιμένω και αν δεν το αποτυπώσω σε χαρτί
με συνθλίβει

Οι λέξεις

τα απομεινάρια των θεών / τα ματωμένα χείλη των εραστών / το χνούδι στον αφαλό της/ οι τρυφεροί κυνόδοντες του σκύλου μου στο πιάσε την μπάλα/ η μουσική που παίζουν τα ματοτσίνορα όταν ξανανθίζουν μετα απο δεκάδες λίτρα χημειοθεραπείας / το πορφυρό σταφύλι που μου χρωματίζει τον ουρανίσκο / τα απομεινάρια των θεών 

Τα χαλάσματα

Κάθε σεισμός μου αφήνει και ένα κουσούρι
δεν περπατάω πια
τρεκλίζω
πρέπει να ξαναμάθω να μπουσουλώ
και αυτό είναι κάτι που το έχω αποδεχτεί
Δουλειά δεν έχω
θα έλεγε κανείς ότι είμαι δυσλειτουργικός,κουτσός,στραβός και ανάπηρος
και όταν με ρωτούν με τί ασχολείσαι, απαντώ
“σπάω κώδικες”
και αν θέλουν παραπάνω πληροφορίες
“ενώνω τα απομεινάρια των θεών”
και αν με ρωτήσουν πως πάω στη δουλειά
“με μαγκούρα”
και αν επιμένουν “μα καλά πως ζεις, τί τρώς;”
Ζω ανάμεσα σε ερείπια,
είμαι σεισμόπληκτος
και τρώω φρίκες.
Ας συστηθούμε...

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Νεκροταφείο Ελεφάντων




Ξέρεις, οι ελέφαντες θρηνούν
και εγώ έχω έναν ελέφαντα

που με ποδοπατά στο στέρνο κάθε μέρα
δε ξέρω αν θρηνει,
δε γνωρίζω αν απλά θέλει να παίξει
μα απο μικρός τον αγαπούσα,
αλλά για κάποιον λόγο
που δεν έμαθα ποτέ
πάντα προσπαθούσα να αποδείξω
ότι δεν είμαι ένας απο αυτούς ,
μα μάταια.
Έχω ένα νεκροταφείο ελεφάντων στην φιλντισένια καρδιά μου
ένα πτώμα

για κάθε αποκύρηξη της φύσης μου
συχνά ο ελέφαντας στο στέρνο μου το επισκέπτεται
βλέπει το φίλντισι,τρομάζει
και κάνει να φύγει
Μα εγώ του ανοίγω διάπλατα την πόρτα
και ας είναι να πεθάνω απο ακατάσχετη αιμορραγία
γνωρίζοντας ότι κάθε φορά

μπορεί να είναι η τελευταία
και ελπίζω, να είναι η τελευταία
Να μπορεί επιτέλους να αναπαυτεί 

εν ειρήνη με τους άλλους
να μπορέσω και εγώ να αποδείξω
ότι τελικά
ίσως και να’μαι 

ένας απ’άυτούς.

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

γλώσσα τύπου 2.0

Χρησιμοποιούσε τη γλώσσα των διανοούμενων πια
αυτή την αναβαθμισμένη εκδοχή λογισμικού γλώσσας 2.0
ανα δέκα βιβλία, δώρο το τσιπάκι κάτω απο τη γλώσσα
μέσα στη γλώσσα
μια γλώσσα για κάθε γραμμή
μια γλώσσα για κάθε κώλο
με το καινούργιο τσιπάκι εξαλειφόταν θαρρείς
το ενοχλητικό τραύλισμα
απόρροια της ψυχαναγκαστικής φύσης του
ή της έλλειψης βενζοδιαζεπινών
την χρησιμοποιούσε όμως ορθά
και καθιστά, όπως δηλαδή τον εξυπηρετούσε
σαν σωστός λόγιος
ρήτορας κανονικός με τα όλα του
και έτρεμε ολόκληρος
απο τη μέθεξη που τον τύλιγε
ή μήπως απο την έλλεψη βενζοδιαζεπίνων
ή μήπως απο την ψυχαναγκαστική φύση του
που πάλευε να βγεί
μα αυτός δεν την άφηνε
μονάχα διάβαζε διάβαζε διάβαζε
είχε βάλει σκοπό το επόμενο λογισμικό
να αποκτήσει
να κάνει κτήμα του τη γλώσσα
τσιφλίκι του, να της καρφώσει τέλος μια σημαία
ένα σταυρό ή ένα σφυροδρέπανο
-γιατί το αλφάδι προνόησε με κύκλο να μη στεριώνει πουθενά-
για να μπορεί να εισπράττει φόρους
απο κάθε επίσκεψη των άλλων σε αυτή
την καυτηριασμένη άγονη περιουσία
καί ύστερα να μαζεψει λεφτά πολλά λεφτά
για να μπορεί να ξαναπάρει βενζοδιαζεπίνες
όταν τραγικα θα ανακάλυπτε
πως οι γλώσσες στα άλλα στόματα που τον ενδιέφεραν
είχαν αλλεργία στη μεταλλική γεύση
και μάτωναν στα συρματοπλέγματα
και όταν συνειδητοποιούσε
πως δεν του έμενε πια τίποτε άλλο να κάνει με αυτή
θα την έκοβε απο την ρίζα
και θα μάθαινε επιτέλους να σκέφτεται
και να φιλά ξανά
δίνοντας αυτή τη φορά έμφαση
σε κάθε έκφανση της ερωτοτροπίας.
Φτου

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

στις ρωγμές









Δεν έχω χρόνο να σηκωθώ
έπεσα ,αλλά δεν έχω χρόνο να σηκωθω
γιατί τώρα είμαι σκαλοπάτι
για αυτούς που πήρα μαζί μου στην πτώση
δεν έχω χώμα να ριζώσω
έκλαψα, με πότισα και ρίζες πέταξα
αλλά δεν έχω χώμα να ριζώσω
και τώρα στις ρωγμές του χρόνου κατοικώ
στα αφιλόξενα τσιμέντα
άχρονος,άπατρις και με πολλά αγκάθια
κυρίως αγκάθια
παρά ανθό
μια μικρη σκάλα προς τον ουρανό
και προσδοκώ
αν την ανέβεις μια ρίζα σου να μου πετάξεις
για να πιαστώ,
να ανεβω και εγώ.
Όταν υπαρξει χρόνος να ανέβω και εγώ
ρίζα εσύ, αγκάθι εγώ
σπιθαμή-σπιθαμή
μόνο πάνω πια
πατρίδα μας το σύννεφο να κάνουμε
μόνο πάνω πια
να μη χρειαστεί να ξανακλάψουμε 
ποτέ.

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Το θερμοκήπιο της Βαβυλώνας








Τον μήνα της παναγίας
έχουμε μια παράδοση σε αυτή τη χώρα
καίμε τα δέντρα ,τα πουλιά, την άγρια ζωή
γιατί οι ήμεροι άνθρωποι βρωμάνε καθαρότητα
και βάζουν στα κρεματόρια
ό,τι σιχαίνονται· το ελεύθερο
Τίποτα ιδιαίτερο
έχει ξανασυμβεί /και θα ξανασυμβεί
μέχρι η τσιμεντοποίηση
να πάρει νόμπελ Λογοτεχνίας.
Αφού τελειώσουμε με τη γη
ωσάν πυρομανείς αγρότες
καταπιανόμαστε με τη θάλασσα
το αρχέτυπο
της μάνας
αυτό που εμπεριέχει
της μαυρίζουμε τη μήτρα με πετρέλαιο
να μάθει αυτή να γεννάει ελπίδες
να μυρίζει λυτρωμό
να βυζαίνει αρμύρα
να πεθάνει και αυτή
όπως πεθαίνουμε εμείς
νεκρόφιλοι ναυτικοί
με μαζούτ αντί για αίμα
Είμαστε άνθρωποι βλέπεις
και τρέμω
τρέμω γιατί
αν η ετυμολογία
είναι όντως άνω θρώσκω
τι
άλλο χείριστο ετοιμάζουμε
για το κει πάνω.

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

ρισέτ



Ξέρω κάθε σημάδι στο πάτωμα του σπιτιού μου
 το μισοφέγγαρο που λείπει στο πλακάκι δίπλα στην πόρτα
 όταν στα εφτά μου έπεσε από τα άγαρμπα χεράκια μου
 το βαρύ μεταλλικό τανκ που έπαιζα πόλεμο
 έχω να πω για αυτό μια τρελή ιστορία
 αλλά δεν είναι αυτός ο τόπος ούτε ο χρόνος
 Μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι υπήρξα παρών σε εκείνο το υπερβατικό δρασκελισμό της γάτας πάνω στο υγρό τσιμέντο
 είδα τον τρόμο στα μάτιας της και την ανακούφιση λίγα βλεφαρίσματα μετά
 καθώς στεκόμουν εκεί άπραγος. Σήμερα είναι απλά εξίμιση πατούσες-ένα με το πεζοδρόμιο
 αρκετά χρόνια μετά, κατι που ενας περαστικός θα πατήσει,θα φτύσει,θα πετάξει το τσιγάρο του,
 για μένα είναι ένα έπος επιβίωσης που πάντα αντικρύζω με σεβασμό και νοσταλγία, γνωρίζω απέξω κάθε αποτύπωμα και ξαναφέρνω στο μυαλό μου τη σκηνή.
 Και έτσι πέρασαν τα χρόνια, με το κεφάλι σκυφτό και με ιστορίες ένα σωρό απο το μικρόκοσμο και τον μεγάλο
 που βαδίζουμε προς το ποιό
 και έτσι έβλεπα σκιές, άλλοτε μεγάλες άλλοτε μικρές και αναρωτιώμουν για την προέλευση τους αλλά μέχρι εκεί
 ήμουν το κυρτό αγόρι
 δεν πάτησα ποτέ σκατά, κάποιες φορές βρήκα λεφτά
 μα δεν είδα ποτέ μου τα αστέρια.

 Έμαθα κάθε απόχρωση του ουρανού
 το γκρι πριν τη μεγάλη καταιγίδα το αγάπησα γιατί
 ήταν σημάδι πως αν το υπομείνω λίγο ακόμα
 οι ίριδες μου θα ξεπλυθούν, θα γιάνουν θα μπορουν να υποδεχτούν
 το ουράνιο τόξο να κολυμπήσουν στο απέραντο μαύρο για να εντοπίσουν με ακρίβεια χειρούργου κάθε αστερισμό και να τον χαράξουν
 στη μνήμη μου. Βλέπεις υποσχέθηκα να μην ξανακοιτάξω χαμηλά
 και τώρα ήμουν ο έφηβος με το κεφάλι ψηλά
 λεφτά μπορεί να μην έβρισκα, κάποιες φορές τα παπούτσια μου μύριζαν σκατά
 ίσως και να έγινα απ'τους περαστικούς που πάτησαν το έπος της γάτας,δε γνωρίζω
 Μα δεν είδα ποτέ μου τα μάτια σου.


Ξέρω κάθε φακίδα στο πρόσωπό σου
 τα λακάκια που κάνεις όταν χαμογελάς
 και πως τα πύρινα μάτια σου τρυπάνε τα δικά μου και μου γλύφουν το μυαλό.
 Μπορώ να σου περιγράψω με χρώματα τί μουσική παίζουν τα βλέφαρα σου όταν ανοιγοκλείνουν
 και σε τί ποσοστό υγρασίας τα μαλλιά σου γίνονται τόσο φουντωτά τόσο όσο να χωρούν το κεφάλι μου ακριβώς,
 -ουτε σπιθαμή λιγότερο- όταν θέλω να κουρνιάσω μέσα εκεί μέχρι το τέλος των ημερών μου.  
 Βλέπεις υποσχέθηκα να μην ξανακοιτάξω πάνω ή κάτω όταν σε πρωτοαντίκρυσα
 και τώρα ήμουν ο ενήλικος ο ίσιος
 χωρίς παράξενα έπη με γάτες, χωρίς αστερισμούς
 γιατί ό,τι ήθελα το είχα μπροστά μου.


Μη με ρωτάς πως, μη με ρωτάς γιατί, αλλά μου πήρε τριαντατρία χρόνια να μάθω
 ότι μπορώ να διαλέξω σε ποιό απο τα τρία κλικ θα έχω το λαιμό μου
 και πάνω ρε γαμώτη μου που άρχισα να συνηθίζω -έπεσε στα χέρια μου ένα μαντήλι
 και μου το φόρεσα στα μάτια
 -μη με ρωτάς γιατί θα ξαναπω- απλά το φόρεσα και έπρεπε να ξεκινήσω απ την αρχή
 και οι κανόνες ήταν τελείως διαφορετικοί
 μα τόσο γνώριμοι